تا نگاه می کنی

       دلم گرفته هوارتا

بگذار دنیا مرا نادیده بگیرد ، بگذار زندگی کمر به قتلم ببندد ،

 بگذار آسمان بر سرم آوار شود ، بگذار روزگار باز هم بامن دشمنی کند، آرزوهایم را به باد خزان بسپرد ، دلم را بشکند و پایم را زنجیر کند ...

ولی باز اوست که شکست خورده ، من سهمم را از دنیا خواهم گرفت .

می گویند :" خواستن توانستن است" ...

می گویند:" تنها کسی نمی تواند که نا امید است".

اما من خواسته ام و نتوانسته ام، مگر می شود کسی نخواهد زندگی کند ؟

نخواهد برخیزد و بایستد؟

همه این نتوانستن های قدرتمند ناامیدی درپی دارد ولی من نا امید نیستم،

باز هم می گویم: "من از سلاله ی درختانم  تنفس هوای مانده ملولم می کند ...پرنده ای که مرده بود به من پند داد پرواز را به خاطر بسپارم ."

من از سلاله ی درختانم و درختان ایستاده می میرند، من به میدان زندگی پشت نمی کنم، هرگز!!!

من سهمم را از زندگی خواهم گرفت ، من می خواهم معجزه کنم ، مگر نه اینکه خداوند معجزه را به دستان برگزیدگانش جاری میسازد ؟و مگر نه اینکه او مرا برگزیده برای این امتحان خطیر ؟ پرواز بدون بال معجزه است و من می خواهم معجزه کنم ...

حتی اگر روزی زندگی با تلخی هایش توانست مرا به زانو درآورد ، نخواهم گذاشت عجزم را ببیند ... پاهایم را تا زانو قطع میکنم، تا باز هم ایستاده باشم .

...معجزه یعنی من ، یعنی تو دوست همباورم ، ما معجزه خواهیم کرد، شک نکن !

 آسمان آبی آبیست، مگر شک داری ؟

زندگی سهم کمی نیست ، مگر شک داری ؟

در رگ زنده ی این هستی خواب آلوده

باور معجزه جاریست ، مگر شک داری ؟

چشمان زيبايت را دوست دارم اي اوج هستي.

اي كه تمام خاطراتم در قلب سبز و زيبايت تداعي مي شود.

امشب از آسمان نيلي دلم با تو سخن مي گويم و بارها نامت را به زبان مي آورم.

ستارگان را همچون مرواريدهاي درخشان به تو تقديم مي كنم و همچون آهوي خسته به جنگل سبز چشمانت پناه خواهم |آورد.

از جنگل سبز چشمانت عبور مي كنم و عاشقانه به باغ دلت پناه مي آورم و وجود شقايقهاي سرخ را همچون ستارگان آسماني باور دارم و مانند نگين هاي درخشنده رهسپار آسمان آبيت مي شوم.

اي كه همه وجودت هستي من است و اي كه همه خوبي هايت را در وجود خود احساس مي كنم و هميشه صداي مهربانت را در سبزه زار ذهنم تداعي خواهم كرد. امشب از جنگل سبز چشمانت خواهم گذشت و هميشه نگاه زيبايت را در اعماق قلب خويش زنده نگاه خواهم داشت و هر بار با ياد تو و به عشق تو از آن جنگل سبز و پهناوربراي هميشه بوته اي ياس به يادكار، در قلب خويش خواهم كاشت.

اي خاطره سبز من ، با تمام وجود، گلبرگ هاي ياس عشقت را آبياري خواهم كرد و تا ابد سرزمين سبز عشقت را با ياد تو آباد خواهم ساخت و تا هميشه عاشقانه دوستت خواهم داشت و در آن تاريكي شب، عاشقانه به تو مي انديشم و آرام و بي صدا به خواب هميشگي سفر خواهم كرد.

تو صداي آواز بارون، طپش قلب خاكي

                       مثل گريه تسكين دردي، مثل يه سوره پاكي

طعم غربت رو لباته، مثل يه كولي عاشق

                      راز جنگل تو چشاته، گونه هات رنگ شقايق

بي تو شمع و گل مي ميره،خونه رنگ غم مي گيره

                     تو نذار بمونم تنها، مي دوني دلم مي گيره

وسعت قلب تو قد يه دنياست

                   خواستنت واسه من مثل يه روياست

بوي تو بوي بارون ، بوي ياسه

                  دست من ساقه هاي التماسه

بي تو مي ميرن گلاي ناز گلدون

پس بده عشقمو تا برم، من واسه جدايي حاضرم

كه من تنها تو بي دردي،چرا خون به دلم كردي؟

                            يه زندگي فداي تو شد، فداي لحظه هاي تو شد

                                                                    بذار برم فراموشت كنم عزيزم

دل من ديگه تو رو لايق عشق نمي دونه

                                                                  دل من خسته شده نمي كشه ، نمي تونه

تو يه خوابي، تمومش كن بذارباز شه چشاي من

                                                                        از اين راه پر از چاله، ديگه بريده پاي من

پس بده عشقمو تا برم، من واسه جدايي حاضرم

كه من تنها تو بي دردي،چرا خون به دلم كردي؟

                            يه زندگي فداي تو شد، فداي لحظه هاي تو شد

مي خوام برم شايد بتونم تو خاطرت زنده بمونم

                                                                  تا ترك آغوشت كنم عزيزم

دل من ديگه تو رو لايق عشق نمي دونه

                                                                  دل من خسته شده نمي كشه ، نمي تونه

تو يه خوابي، تمومش كن بذارباز شه چشاي من

                                                                        از اين راه پر از چاله، ديگه بريده پاي من